Friesland²

18-01-2013 door Marc de Laat

Hengstenkeuring 2013 eens vanuit een ander oogpunt bekeken .

Gezien ik zelf de trotse eigenaar ben van een paar zwarte parels en aangetrokken door
de ambiance die te zien is op de Nederlandse website, besloot ik om me toch
eens aan die noordelijke uitstap te wagen.

Bij ons vorig bezoek aan Friesland kwamen wij niet alleen met Anneke en Roos naar huis,
maar we maakten ook kennis met hotel Tjongervallei. Gezien dit hotel enorm was
meegevallen, probeerde ik dit opnieuw te boeken . Pech, 6 weken voor de Friezenkeuring
was alles al volgeboekt . Snel een hotel via internet gezocht in de buurt van Heesen.
We maakten via www kennis met Landhotel Legemeer in Legemeer .

Donderdag was het dan zover. Om twee uur stipt vertrok ik richting Friesland . Een kleine
drie uur later en 300 km op de teller meer, stond ik aan het Landhotel . De
eerste indruk die ik kreeg was … waar ben ik hier nu in hemelsnaam terecht
gekomen ?

Volgens de website zou d’er een golfterrein in de buurt geweest zijn, maar daarvan was
in de verste “buurt” niks van te bemerken .

Die avond was het kalm in ons hotel . Slechts twee personen wisten het keukenteam
te animeren, een Duitser en ik . Voor mij reserveerde ik een verrassingsmenu.
Het was op z’n Hollands, klein maar fijn . Maar na 300 km smaakte eigenlijk alles .

Gezien het stressy uurschema van de voorbije weken dook ik vroeg onder de wol. ’s
Ochtends liet ik me trakteren op een uitgebreid ontbijt . Een vriendelijke
Friese dame vroeg me of ik een spiegelei wou of scrambled eggs met  bacon ? Voor mij dat laatste graag . Waarom
vragen ze niet gewoon een “gekloecht ei “, neen, dit moest zo nodig in het Engels …

Toen ik onze scrambled-dame vroeg of het nog ver was naar Leeuwarden gezien ik naar de
Friezenkeuring ging, was het precies of ze het in Keulen hoorde donderen. Maar
daar moest ik niet heen. ’t Was naar Leeuwarden. Ach, laat maar, ik doe wel een
beroep op mijn GPS.

Na 50 km bollen (verdorie, Friesland is toch groter dan ik gedacht had) kwam ik aan
het WTC complex. Ik parkeerde mijn wagen aan de ijspiste. Het was daar
eigenlijk wel al een gezellige drukte . Maar op die parking was nog geen paard
te bespeuren. De schrik sloeg me om het hart, die keuring was toch wel vandaag?
Snel even het blokje omgelopen, ook daar wees niks op een keuring dus stapte ik
maar de eerste deur binnen.

 “Madammeke , ik kom voor de Friezenkeuring - en ja, waar gaat dit ergens door ? “
De reactie van deze dame tartte alle verbeelding . “Friezenkeuring “, daar wist ze
niks van. Oeps! Ik heb me toch niet van datum vergist? Had ik dan 300 km
gereden voor niks? Toch nog even de woorden “Friese paarden“ laten vallen en er
ging bij deze dame een lichtje branden… “U moet ingang West hebben, helemaal et
blokie om.“

En weet je wie ik tegen het lijf loop toen ondergetekende het “blokie-om” liep? Juist
het was Jan Darimont, voorzitter van het Belgische Stamboek en vorige eigenaar
van Mien. De Friese merrie die ik bij hem aankocht.
Mijn eerst vraag was “ma zie nu wie we hier hebben, de Jan…!”
En dan volgt een overbodige vraag “ wa komt gij hier doen?“
’t was eigenlijk een vraag waarvan ik het antwoord al kende. “Friezen kijken,natuurlijk.“

Net voorbij de ingang scheidde onze wegen. Gezien zijn status diende Jan de
pijltjes “VIP” te volgen, ik mocht met de mensen mee.


De lichten waren nog maar net ontstoken of Jenny Veenstra opende de debatten . Ze
showde haar Wolter langs alle kanten en liet ons likkebaarden en eigenlijk…
zakte de moed wat in mijn schoenen als ik zag hoe gemakkelijk zij de
galopwissels en dito pirouettes bij elkaar fietste. Neem daarbij nog dat zij al
haar handelingen van Nl en Eng commentaar voorzag en je wist dat je te maken
had met een echte “paardenmadam“. Even had ons Jenny het moeilijk en kreeg ze
een krop in haar keel toen ze het had over de werkijver van haar Wolter. Geen
inspanning was hem teveel, weer of geen weer, dat beestje gaf elke dag het
beste van zichzelf! Ik zag menig Fries een traantje wegpinken bij zoveel
paardenemotie .

Na Jenny werd een Finse schone in het zadel geholpen. Maar liefst 3 grooms en een
Nl-lesgeefster stonden ter beschikking. Het grappige bij deze dame was dat ze
te slecht was voor de paralympics en noodgedwongen aan gewone wedstrijden
diende deel te nemen... Met veel shwung liet ze de middendraf zien van haar
Friese hengst: maaachtig mooi. Waarom doen mijn beesten dat nooit ?

Na deze Scandinavische werden er paarden gekeurd op hun dressuur- en of menaanleg . De
Nl-jury liet ons punten geven en paarden in de juiste volgorde zetten. Belangrijk
was ook de reden waarom en hoe … weeral veel bijgeleerd!

Rond 15.00u werd het mentalent van “jan-met –de-pet“ getest . Deze categorie had
veel winnaars. D’er was een eerste Engelse, een eerste Franse en Duitse en ja,
zelfs eentje van Costa Rica. Allemaal mensen die van de Friezenkeuing kwamen
genieten .

 

Rond 16u brak plots de hel los. Alle tribunes waren volzet! We kwamen aan de rubriek
“2e bezichtiging“ (of was het 3e?) van onze jong Friese hengsten. Machtig mooi werden deze dieren voorgesteld.
Op risico van lijf en leden probeerden de voorbrengers het beste in elke hengst
naar boven te krijgen.

Man,man,man ik kon mijn ogen niet geloven. Wat een souplesse, wat een kracht, wat een
uitstraling hadden die jonge hengsten! Een echt kennerspubliek schreeuwde die hengsten
naar hogere prestaties.

 

Ik wist niet dat Friese paarden tot zo’n atletische prestaties in staat waren. Die
voor- en achterbenen vlogen in de lucht dat het een lieve lust was. Hieraan kon
menig BWP’er een puntje zuigen. Van de 30 starters bleven er uiteindelijk nog
20 over.

Daarna kon de echte show beginnen. Niet te geloven wat we daar voorgeschoteld kregen.
Het begon met een pas-de-deux en eindigde met een optreden van 4 sjezen en 4
individuele ruiters die de 5000 toeschouwers volledig uit de bol lieten gaan en
dit 8-tal trakteerden we op een staande ovatie. Een echt kippenvel moment voor
ons, maar ik denk ook voor onze protagonisten in de binnenbak .

Tussen pas-de-deux en 8-tal werden we voorgesteld aan de beste menners, de beste dressuurruiters,
dat ging van de categorie beginners over Licht naar Midden, Zwaar en ZZ. Eén
ding viel me op. Al deze Friezen trokken hun voorbenen bijna tot over hun oren.
Zowel de beginneling als de ZZ showden dat het een lieve lust was! En het
publiek? … het klapte in de handen dat het een lieve lust was, gaf de ene
staande ovatie na de andere en mede door de ophitsende woorden van onze speaker
van dienst kwamen we tot het toppunt van de avond:

 

“hé DJ heb jij nog een plaatje voor ons publiek ? “   en ja hoor, een paar seconden later schalde
“van – voor – naar – achter – en – links – en - rechts “ door de luidsprekers . 
Het 5000 koppige, internationale publiek veerde spontaan van voor naar achter en
van links naar rechts !

“Ho,ho,ho .. DJ ! wacht es even ! …. Die van de VIP hebben het wéééééééral eens niet
begrepen .”  Tiens, zat onze nationale voorzitter daar niet ?

 

 “ Opnieuw !” En daar gingen we dan van links naar rechts op alle tribunes en netjes in de maat ...
Waar was ik toch terecht gekomen?! 

Wat een ambiance, wat een sfeer! En ik die dacht: hoe noordelijker hoe stroever en/of
gereserveerder. Maar niks was minder waar.

Dit land van Friezen houdt duidelijk van zuiderse gezelligheid, niet te doen!  

Tussen de soep en de patatten werd de sjees van het jaar gehuldigd.
Wat zien de Friezen nu toch in dat wiebelende karretje? Maar traditie veegt alle
rationaliteit weg. Meer zelfs, er was een sjezen-bouwer die bijna tot de orde
van Oranje Nassau verheven werd omdat hij er een boek over geschreven had.

“Hoe sjees ik een bouw ?“ of was het nu omgekeerd? Doet er niet toe. Die avond was
zijn moment-de-gloire en dat namen ze hem niet meer af.

De “Kees-van-het-jaar”, oeps , sorry, de sjees van het jaar werd opgevolgd door het paard van het jaar
en de menner van het jaar. Beide rubrieken werden onderbroken door shows van gekeurde dekhengsten.

En dat moet je ze wel nageven. Showen kunnen ze! Mijn ogen rolden bijna uit mijn
kassen en het kwijl droop uit mijn mond. Wat een paarden, wat een parels, wat een
prachtdieren waren dat toch! En ja … ik heb er thuis zo’n paar lopen! Wat een gelukzak ben ik toch.

 

Een uurtje later dan het programma voorzag, reed de laatste Fries de ring uit.
Jammer, ’t was al gedaan !

De terugweg naar het hotel beloofde een gezellig afkick-ritje te worden, maar dat
was buiten de sneeuw gerekend! Ik zag geen meter voor mij. We reden aan 50
km/uur op de autostrade. Geen steek zag ik, niks, noppes . En die GPS maar
zagen “de eerste afrit rechts“ … afrit? Welke afrit? Waar afrit? Dat was echt
elke Km aftellen. Rond 00.30 kwamen we dan na een helse rit op de ondergesneeuwde
parking van ons hotel. Oef, eindelijk. Doel bereikt en zonder brokken, gelukkig.

Na een stevig ontbijt, startte ik de motor rond 10.00 om 3 uur later in het
Pajottenland aan te komen. Deze 3 uren waren in één tel voorbij. Ik wiebelde
constant “van voor naar achter en links en rechts “. Ik moet er dringend nog
eens terug, want d’er ontbreekt een strofe in hun liedje: ze dienen ook
“op-en-neer “ te gaan. Maar dat leren we ze volgend jaar wel. Hopelijk kan de
VIP dan nog volgen.

Plots liep er een zalige glimlach over mijn aangezicht. Wat vroeg ik nu alweer aan
die dames … Friezenkeuring ? … man,man,man … nu begrijp ik waarom ze zo’n rare
snoet trokken … het ging natuurlijk niet om een keuring van Friezen, maar om
een hengstenkeuring …. Sorry, voorbijrijders, ik kan er niks aan doen ik kom
net van de Friezenkeuring , oeps, nouw zeg ik et wéér!  Van de hengstenkeuring in Friesland!

En volgend jaar ben ik er weer! Maar dan op zaterdag, als de echte kanonnen in
stelling gebracht worden! U komt toch ook ?


Beter nog, we zien elkaar op de Belgische Friezenkeuring (?!) op 25/08/2013.
Deze gaat dit jaar door in onze achtertuin:

“Sportstal Vanderhasselt“  Fossebaan te Ternat/Wambeek.  Ambiance verzekerd !
We houden u op de hoogte!

Marc de Laat.

Ga terug